طی چند روز گذشته گویا از قطعه هایی جدید از پازل وقایع اخیر ایران رونمایی شد تا شاید این قطعات به شکل گیری نهایی سرانجام این بحران یاری رسانند.قطعه هایی که شاید در ظاهر به یکدیگر متصل نباشند اما همگی سازنده ی پازل آینده ی ایرانند.در شرایط حساس کنونی از کنار کوچکترین نماد و نشانه نیز نباید به سادگی گذشت چرا که همین کوچک قطعات فردایی بزرگ را خواهند ساخت.

اما این قطعات چه بودند؟نخستین قطعه و نقطه ی شروع این حرکت بیانیه ی شماره 17 میرحسین موسوی بود که قطعات دیگر مجبور به رقص با ساز او شدند؛نامه محسن رضایی به رهبر،اعلام نام غیررسمی سعید مرتضوی به عنوان عامل حوادث کهریزک،استعفای روح الله حسینیان از نمایندگی مجلس(با تمام اولدرم و بلدرم هایش)،میزگرد برنامه ی تلویزیونی رو به فردا که با حضور علی مطهری و سخنان نسبتا تند وی همراه بود و حتی به عقیده ی برخی،اتفاقات برنامه ی تلویزیونی 90،همه و همه رایحه هایی تازه را به مشام میرسانند.رایحه هایی که به زعم نگارنده،عقب نشینی حاکمیت در آن خودنمایی مینماید.

اولین جرقه های تفکر برای این عقب نشینی زمانی شکل گرفت که میرحسین موسوی،یکی از پرچمداران  مخالف وضعیت موجود،هفدهمین شماره از بیانیه ی خود را منتشر نمود و موقعیتی مناسب را برای حریف ایجاد نمود تا شاید قدمی نیز از آن سو برداشته شود.در این هنگام بود که حکومت به این فکر افتاد تا با عقب نشینی جلوه دادن راهکارهای ارائه شده در این بیانیه،خود نیز گامهایی را بدارد. که البته بلا شک در برداشتن این گامها "عقلای قوم" نقشی مهم را ایفا نموده اند.

پس از این بیانیه،محسن رضایی به صورت آشکار و بسیاری از افراد با رایزنی های پشت پرده سعی نمودند تا حکومت را آگاه نمایند که از این فرصت پیش آمده به خوبی استفاده نماید و بحرانی را که حتی هنوز به رسمیت نشناخته است،چاره نماید.گویا گامهایی نیز برداشته شد؛اعلام نام مهره ای سوخته به عنوان عامل جنایات غیرانسانی کهریزک،استعفای روح الله حسینیان و مهمتر از همه ایجاد فضایی بازتر برای حضور نیمه مخالفین در رسانه ی به اصطلاح ملی(خواسته ای که بارها از سوی معترضان مطرح شد و هاشمی رفسنجانی نیز در آخرین نماز جمعه خود به عنوان یکی از راههای برون رفت از بحران ارائه نمود)

آیا یک عقب نشینی در این میان محسوس نیست؟

اما بیشترین اهمیت را گامهای بعدی طرفین و به خصوص حاکمیت خواهد داشت و این نکته که این گامها تا کجا ادامه خواهد یافت؟

آیا این گامها باعث بروز چند دستگی و افزایش بحران در درون حاکمیت خواهد شد؟ و یا روشی موثر خواهد بود بر اتمام بحران؟

بازهم باید منتظر بود و نظاره گر.

نوشته شده توسط سید عماد الدین ناجی در شنبه نوزدهم دی 1388 |